De uitstelqueen

Lieve vriendin,

Uitstellen, uitstellen, uitstellen, ik kan er wel een boek over schrijven. Maar laat ik dat maar niet doen, met mijn uitstelgedrag duurt dit zeker 20 jaar. Dan kan ik beter hierover een brief aan jou schrijven. Dit duurt maar 10 dagen voordat ik er uiteindelijk aan begin.

Herken jij dit? Dat je iets heel graag wilt gaan doen? Het lijkt je fantastisch, het zou je goed doen, maar telkens weer ga je iets anders doen in plaats van aanpakken en doorzetten?

MIJN VOORNEMEN

Deze brief is een prachtig voorbeeld van hoe het bij mij werkt. Twee weken geleden nam ik me voor om jou te schrijven. Naar aanleiding van mijn schrijfclubje. Ja, je hoort het goed: ik als Duitse zit op een Nederlandse blogcursus… Je doet wat als je jezelf toestemming geeft om alles te doen wat je graag zou willen doen! Dus zit ik nu bij een schrijfclubje waar ik kort, bondig en pakkend leer schrijven. Komt trouwens ook goed uit als ik jou een brief schrijf. Leer ik meteen om “to the point” te komen 😉

Maar waar was ik gebleven? Oh ja, wij hebben dus 2 weken geleden een gezamenlijke oefening gedaan over uitstelgedrag en het was geweldig om te ontdekken dat ik niet alleen was op deze aardbol met mijn “voor-me-uitschuif-gedrag.” Echt iedereen in de schrijfgroep had er last van.

IK KAN HET NIET, IK HEB GEEN TIJD, IK BEN BANG, IK TWIJFEL’
zomaar een greep uit de tientallen redenen waarom wij -vrouwen- uitstellen. 

WIE ZIT ER NU OP MIJ TE WACHTEN

Ik was ook bang, wat jij van mijn brief zou vinden en ik twijfelde over het onderwerp. Zit jij hierop te wachten? Dus ging ik eerst de was doen. Deze had ik ook al dagenlang uitgesteld, maar nu was dit precies het “juiste” moment om ermee te beginnen. Vond ik. Maar toen ik naar boven liep, zag ik dat stofzuigen ook nog even handig zou zijn, en ach, de slaapkamer kon ik ook nog wel opruimen. Daar ging de telefoon. Jammer: de brief, de was, de slaapkamer en het huis moesten even wachten, nu eerst de telefoon. Na het gesprek had ik mijn mobiel nog in handen, dus heel eventjes Facebook checken, kon toch geen kwaad? Op mijn beeldscherm kwamen allemaal succesvolle vrouwen langs. Stralend, happy, hun leven op orde en zeker zonder uitstelgedrag!

IK KAN BEGINNEN

Inmiddels is mijn huis schoon, de was gedaan, alle kamers opgeruimd, de boodschappen in huis gehaald, de tuin onder handen genomen, alle belangrijke telefoontjes gepleegd. Niets houdt mij nog tegen. Oh ja, mijn eigen lijf. Ik ben doodmoe! Ik gaap, ik heb trek, ik ga eerst even kijken wat er nog in de voorraadkast ligt. Ik heb nu zo’n zin in chocolade… Yes! Een doosje bonbonnetjes zie ik daar liggen. Kleine luxe bolletjes. Eigenlijk bedoeld om als cadeautje weg te geven, maar ik vind dat ik ook een traktatie heb verdiend na al het werk en de bergen die ik heb verzet. Ik zie het ook als beloning, omdat ik nu eindelijk begin aan de brief. Ze smaken heerlijk, de chocoladebolletjes, ik geniet er stuk voor stuk van, maar ineens zijn ze op. Jammer, had zeker nog een bolletje of twee kunnen laten smelten in mijn mond.

DE MAN MET DE HAMER

Ik zit voor mijn laptop, tik een paar regels, het loopt als een trein. Maar plotseling stopt de trein alsof er aan de noodrem wordt getrokken. Ik gaap, ik ben moe, mijn ogen draaien… IK WEET HET…mijn bloedsuiker!
Door de chocolaatjes is mijn bloedsuikerspiegel als een raket gestegen. Mijn insulineregelaar –lees: mijn alvleesklier- heeft zijn best gedaan, maar na 49 jaar hard werken is de “fine tuning” verstoord. Als ik iets met suiker eet, een koekje, snoepje of chocolaatje, maar ook koolhydraten zoals brood, aardappelen of pasta, dan stijgt mijn bloedsuikerspiegel. Om dit tegen te gaan wordt er in mijn lichaam meteen insuline geproduceerd. Maar wat ik al zei, de precieze afstemming werkt niet meer, waardoor teveel insuline mijn bloedsuiker na een tijdje op een minimum laat kelderen en daar is die dan: de man met de hamer! Ik kan alleen maar nog mijn laptop dichtklappen en mijn hoofd op het kussentje leggen, zacht dekentje over me heen……straks verder met mijn brief…..beloofd!

ALLES KOMT GOED

Dat jij deze regels nu leest, lieve vriendin, lijkt wel een wonder. Maar je ziet het, ook de Queen van het uitstellen gaat uiteindelijk de uitdaging aan. Uiteindelijk kunnen wij alles, wij vrouwen. Uiteindelijk krimpt zelfs de Mount Everest tot het formaat van de Sallandse Heuvelrug. Uiteindelijk komt alles goed! Uitstellen of niet….

Zorg goed voor jezelf, hou van jezelf…ik hou van jou.

Liefs, Margit