Ik ga de Mount Everest beklimmen

Lieve vriendin,

De hoogste berg op aarde. Een machtig en imposant gebergte. Niet te bedwingen, is mijn eerste gedachte. Of..? Ik ga op onderzoek uit. Het is al meer mensen gelukt, waarom zou ik het niet kunnen? Tijdens mijn zoektocht komen er steeds meer obstakels en belemmeringen naar voren:

Je moet getraind zijn, je mag geen hoogtevrees hebben, je hebt hulptroepen nodig, je kunt dit maar tijdens een bepaalde periode in het jaar doen en je moet er veel tijd voor vrijmaken. De hoogte vraagt zijn tol.’ Enzovoort.

Terwijl ik zo de beren op de weg aan het verzamelen ben, verstrijkt de tijd. De Mount Everest is te hoog voor mij, concludeer ik. 

Laat dit maar anderen over, ik kan dit niet.”

Maar ineens zie ik hem weer. Die foto op Facebook. Meteen komen de dromen en wensen naar boven. Daar op het dak van de wereld staan. Alle moeite en ontberingen overwonnen en de top bereikt. Dit moet een onbeschrijfelijk gevoel zijn. Dit is zeker alle moeite waard.  En als dat het niet is, dan is de weg ernaartoe elke centimeter die je aflegt duizend keer waard en een winst voor jezelf. Een overwinning.

Ik besluit te gaan en begin met de zware training. Ik zweet, ik huil, ik zie er tegenop en verleg mijn grenzen.  Elke dag heb ik maar één doel voor ogen. De Mount Everest.

En dan is het tijd om de klim te wagen. Het is tijd om te gaan…

En wat blijkt? Alle training, alle ontberingen waren het waard. Ik klim zonder moeite de berg omhoog. 

“Wacht. Welke berg?”

Ik zie een bordje staan: Sallandse Heuvelrug. Alleen in mijn gedachten heb ik er de hoogste berg op aarde van gemaakt…

En, welke berg wil jij nog beklimmen? 

Zorg goed voor jezelf, hou van jezelf …ik hou van jou!

Liefs, Margit 

Geef een reactie